Historische verhogingen van de liberalisatiegrens in Utrecht

De huurprijs liberalisatiegrens is sinds 1990 meerdere keren verhoogd om de sociale huursector in Utrecht te verkleinen. Begon bij €600 (1990), steeg naar €712,50 (2013), €752,33 (2021) en €808,06 (2024). Deze aanpassingen, ingevoerd door kabinetten als Rutte-II en III, reageren op de acute woningnood in Utrecht, waar corporaties zoals Portaal en Bo-Ex onder druk staan door lange wachtlijsten voor sociale huur. Doel: meer middenhuurwoningen creëren in wijken als Kanaleneiland en Overvecht, en corporaties ontlasten zodat zij zich richten op lage inkomens. Politiek debat in de Utrechtse raad woedt over gentrificatie; critici vrezen verdrijving van middeninkomens uit stadscentra en populaire buurten als Lombok. Wettelijk vastgelegd in de Woningwet en jaarlijks geïndexeerd met inflatie plus correctiefactor. Tussen 2015-2020 bleef de grens stabiel op €711, maar de Wet Betaalbare Huur (2021) bracht een forse stijging. Gevolg: circa 12% van de Utrechtse huurwoningen liberaliseerde, vooral in de binnenstad en randgemeenten als Nieuwegein. Huurders met langlopende contracten uit de 'voor-liberalisatie'-periode behouden vaak oude regels via overgangsrecht, zoals bevestigd door de Huurcommissie in Utrechtse zaken. Verhuurders moeten bij nieuwe contracten de grens respecteren. Toekomstig: mogelijke verdere verhoging in 2025 door stikstof- en klimaatbeleid, met impact op Utrechtse nieuwbouwprojecten. Bronnen: Staatscourant, Huurcommissie-rapporten en Gemeente Utrecht-data bieden gedetailleerde tabellen. Dit inzicht helpt bij strategische huurprijsbepaling in de Domstad. (248 woorden)