Wettelijke grondslagen van frauderegisters in letselschaderecht Utrecht

Frauderegisters bij letselschade in Utrecht berusten op diverse wetsartikelen, waaronder de Wet op de bijzondere medische verrichtingen, de AVG (art. 6 en 9) en de Wet fraudebestrijding. De AVG vereist een rechtsgrond voor gegevensverwerking, zoals gerechtvaardigd belang van verzekeraars in de regio Utrecht. CIEL opereert onder convenanten tussen NVVK en andere partijen, met strikte privacyregels die lokaal worden toegepast door Utrechtse verzekeraars en advocatenkantoren. Opname vereist minstens een redelijk vermoeden van fraude, zoals inconsistenties in medische rapporten van het UMC Utrecht of herhaalde claims na ongevallen op de Utrechtse ringweg A2. Bewijsvoering moet proportioneel zijn; louter vermoeden volstaat niet, zoals bevestigd in zaken bij de Rechtbank Midden-Nederland in Utrecht. Deze rechtbank heeft in recente uitspraken benadrukt dat registers geen automatische claimweigering mogen rechtvaardigen zonder hoor en wederhoor, met verwijzing naar lokale letselprocedures rond de Catharijnepoort of Merwedekanaal. De Wet Bibob biedt aanvullende instrumenten voor risicosignalering bij Utrechtse werkgevers en verkeersdeelnemers. Voor gedupeerden geldt het recht op vergetelheid na 5 jaar, tenzij anders bepaald door de Autoriteit Persoonsgegevens. Niet-naleving kan leiden tot boetes tot 20 miljoen euro, met mogelijke inmenging van de Utrechtse vestiging van de ACM. In Utrechtse letselschadezaken, vaak gerelateerd aan fietsongelukken of arbeidsongevallen in de regio, helpt begrip van deze grondslagen bij het navigeren door claims en het voorkomen van juridische valkuilen. Lokale verenigingen zoals het Utrechtse PIV bieden advies voor slachtoffers. (248 woorden)